Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018

Αν δε μπορεί η Κέρκυρα να διαχειριστεί τα απορρίμματά της .. δε μπορεί τίποτα...

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Κέρκυρας, από την παλαιολιθική εποχή,  που έχουν βρεθεί τεκμήρια ανθρώπινης παρουσίας, οι κάτοικοι αυτού του νησιού σήμερα, 2018μ.χ, δεν μπορούν να διαχειριστούν τα απορρίμματά τους.
Από εκείνα τα χιλιάδες χρόνια πίσω, που αυτόν τον τόπο τον έλεγαν “Δρέπανον” ή “Μάκρις” ή “Σχερία” ή “Φαιακία” ή “Κόρκυρα”ή “Κορυφω”. Από τους Ευβοείς, τους Κορινθίους, τους Ρωμαίους, τους Βανδάλους , τους Οστρογότθους, τους Νορμανδούς , τους Βενετούς, τους Ανδεγαυούς και πάλι τους Βενετούς, τους Άγγλους και τους Γάλλους που πέρασαν από το νησί μας, πάντα υπήρχε η μέριμνα και βρίσκαμε τρόπους να διαχειριστούμε τα απορρίμματά μας.
Η ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου την περασμένη Τρίτη να γίνει μεταφορά των σκουπιδιών έξω από το νησί είναι πράγματι μια ιστορική απόφαση, αφού παρόμοια δεν υπήρξε ποτέ κατά το παρελθόν, όχι όμως γενναία.

Μια απόφαση που φέρνει στην επιφάνεια όλα τα τρωτά σημεία μιας κοινωνίας, που περηφανεύεται για τον Πολιτισμό, την Ιστορία της και τη “μισή” αρχοντιά της, την άλλη μισή την έχασε από την καθαριότητα. Μιας κοινωνίας που κυρίαρχα στοιχεία της είναι ο ατομισμός, ο εγωισμός, ο τοπικισμός , η έλλειψη αλληλεγγύης, συναίνεσης,  ευαισθησίας και πάνω απ΄ όλα ευθύνης. Αν δε μπορούμε να διαχειριστούμε τα απορρίμματά μας , δε μπορούμε να διαχειριστούμε τίποτα.
Παρακολουθώντας το Δημοτικό Συμβούλιο, που διεξήχθει, για να λέμε την αλήθεια, κάτω από συνθήκες επιτήρησης, εισπράξαμε μια απέραντη θλίψη. Μια θλίψη και για τα λόγια που ειπώθηκαν και για τη σιωπή. Η ήττα δεν είναι μόνο της Αυτοδιοίκησης, η ήττα είναι ολόκληρης της κοινωνίας. Το φινάλε... ένας εύσχημος τρόπος διαφυγής, χαϊδεμένα αυτιά και το πρόβλημα λίγα μέτρα παρακάτω.
Γνωρίζουμε ότι η αυτή η ομόφωνη απόφαση δύσκολα μπορεί να υλοποιηθεί, αφού είναι   εξαιρετικά απίθανο να εξασφαλιστεί χρηματοδότηση από την κυβέρνηση. Αν αποφασιστεί το κόστος μεταφοράς να επιβαρύνει τους δημότες, οι ήδη φουσκωμένοι λογαριασμοί των δημοτικών τελών, που ενσωματώνονται στους λογαριασμούς της ΔΕΗ, θα σκάσουν.
Το πιο πιθανόν είναι, αφού κανείς δεν θέλει τα σκουπίδια στην περιοχή του, να κάνουμε σκουπιδότοπο όλο το νησί και να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι.
Χωρίς να θέλω να το στρογγυλέψω, η ευθύνη γι΄ αυτά τα αδιέξοδα δεν ανήκει μόνο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση , στην Τοπική Αυτοδιοίκηση διαχρονικά εννοώ, ανήκει σε ολόκληρη την κοινωνία.
Για τα σκουπίδια μόνο πληθυντικό μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, σε διαφορετική περίπτωση, θα γίνουμε ένα με αυτά”, έγραφα στο προηγούμενο κείμενο. Και επιμένω γιατί αν υπήρχε κοινωνική συναίνεση στην παλαιότερη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου(Ιούνιος 2015), δεν θα είχαμε φτάσει στα σημερινά αδιέξοδα.
Όπως και να χει, να το θυμάστε, θα ξαναβρεθούμε πάλι στην πόλη Μποντέγκα Μπέι, εκεί που ο Χίτσκοκ, διάλεξε για να στείλει τα “πουλιά” του και να σπείρει το φόβο και το Χάος.

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Η επίθεση των σκουπιδιών

Η επικείμενη επίθεση των σκουπιδιών στο νησί μας , με μεταφέρει στη πόλη Μποντέγκα Μπέι, εκεί που ο Χίτσκοκ, διάλεξε για να στείλει τα “πουλιά” του και να σπείρει το φόβο και το Χάος.
Νοιώθω την απειλή να έρχεται. Ξυπνάω κάθιδρος όταν οι συχνοί εφιάλτες που γεννιούνται από τις τρομακτικές εικόνες των λοφίσκων των απορριμμάτων, που έχουν χαραχθεί στη μνήμη μου, υπερβάλλουν στον ύπνο μου, για να με ξυπνήσουν και να μου υπενθυμίσουν ότι η απειλή, αφορά και τους Βόρειους και τους Νότιους, αφορά το σύνολο της  τοπικής κοινωνίας.
Στο σημείο μηδέν είχαμε φτάσει πριν δύο χρόνια. Φαίνεται πως το“μηδέν” βρίσκεται στην προνομιακή θέση να ξαπλώνει στο 2016 και τα πόδια του να ακουμπούν μέχρι το 2018. Μέχρι εδώ όμως. Και πάλι στο μηδέν, χωρίς όμως το πλεονέκτημα να χρησιμοποιήσουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο από τον εναπομείναντα χρόνο. Τελειώσαμε.
Η εμπιστοσύνη που σήμερα δεν υπάρχει εξαιτίας όσων έχουν προηγηθεί, δεν οικοδομείται με λόγια αλλά με συγκεκριμένες πράξεις. Είμαστε όλοι υπεύθυνοι. Η μικροπολιτική και η αντιπαράθεση, που εκδηλώνεται, κάθε που οξύνεται το πρόβλημα, μόνο δεινά επιφέρουν.

Για τα σκουπίδια μόνο πληθυντικό μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, σε διαφορετική περίπτωση, θα γίνουμε ένα με αυτά” έγραφα σε ένα παλαιότερο κείμενο. Η ευθύνη για τις μικρές χωματερές σε κάθε γωνιά της πόλης και της υπαίθρου, είναι συλλογική και παράλληλα ατομική. Όσο γκρινιάζουμε εναποθέτοντας την ευθύνη, με την ίδια ευκολία που πετάμε τη σακούλα των σκουπιδιών μακριά από εμάς, τόσο μικραίνουμε την απόσταση από το ΧΥΤΑ του «Τεμπλονίου». Από τότε, μέχρι σήμερα η απόσταση εκμηδενίστηκε.
Η καταστροφή που προκαλεί η φύση όταν θυμώσει με συναρπάζει, έχει μια αρμονία, μια σοφία, υπολογίζει σωστά τους χρόνους και δίνει ιδιαίτερο βάρος στην άφιξη της επόμενης μέρας. Σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αντίθετα το ανθρώπινο χέρι καταστρέφει ασύστολα, χωρίς σκέψη, χωρίς προοπτική. Χωρίς να υπολογίζει αυτούς που έρχονται. Η κατάσταση με τα σκουπίδια στο νησί μας, αλλά και οι εικόνες από το ΧΥΤΑ Τεμπλονίου, είναι δείγμα της αλληλεγγύης μας για τις επόμενες γενιές. Αυτή η καταστροφή που προκαλούμε, αυτή η παρά φύση καταστροφή με τρομάζει. Λέτε η χαράδρα που άνοιξε στο Τεμπλόνι πρόσφατα, να ήταν αποτέλεσμα των παρακλήσεων στους ουρανούς, να κάνουν κάτι και να καταπιούν την ασκήμια μας;
Ο ΧΥΤΑ του Τεμπλονίου που καταβρόχθισε όλα αυτά τα χρόνια τα σκουπίδια μας, έσκασε. Τελείωσε. Δεν χωράει καμία αμφιβολία, ότι για τη λειτουργία του, ή καλύτερα για τη δυσλειτουργία του (βιολογικός λυμάτων, βιοαέριο κ.λ.π.) υπάρχουν ευθύνες διαχρονικές. Ευθύνες που ξεπερνούν τους πολίτες και καταλογίζονται σε όλους αυτούς που διαχειρίστηκαν το πρόβλημα (Σύνδεσμος καθαριότητας, Περιφέρεια, Δήμος, εργολάβοι και λοιπές πολιτικές δυνάμεις ). Θα έπρεπε κανονικά μετά το κλείσιμο του ΧΥΤΑ Τεμπλονίου, ν' ανοίξει το φάκελό του, κάποιος Εισαγγελέας.
Στο δια ταύτα. Πρέπει να δοθεί άμεσα μια λύση, πέρα από το Τεμπλόνι, τα περιθώρια έχουν εξαντληθεί, έχει εκπνεύσει ο χρόνος της παράτασης και των καθυστερήσεων.
Όμως και πάλι ακόμα και με ολοκληρωμένη διαχείριση, τα σκουπίδια θα αποτελούν ένα εφιάλτη αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία. Τα βουνά που εμφανίζονται μετά από κάθε αποκλεισμό του ΧΥΤΑ μου προκαλούν τρόμο.  Όχι από τα σκουπίδια. Από τη συμπεριφορά των κατοίκων αυτής της πόλης... Όχι κάποιων ασυνείδητων, αυτά τα τεράστια βουνά από σκουπίδια, δεν μπορούν να τα δημιουργήσουν κάποιοι. Αυτή η εικόνα ντροπής είναι εικόνα που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των κατοίκων αυτής της πόλης, την παιδεία ενός Λαού, που περηφανεύεται για τον πολιτισμό του. Δεν θα συνεχίσω, γιατί αυτές οι λέξεις που βγαίνουν δεν γράφονται...
















Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

«Μην τον ξυπνάτε θα λαχταρήσει όταν γυρίσει ξανά στη γη»

Πιο πολύ από το όνειρο, θυμάμαι εκείνο το δέκατο του δευτερόλεπτου που άνοιξα τα μάτια μου το πρωί. Αυτό το σχεδόν κενό χρόνου, που ονειρεύεσαι ότι ξύπνησες και ζεις μια εκδοχή του ονείρου, για άλλη μια φορά μέσα στο όνειρο. Προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις αν είσαι καλύτερα εκεί που ξύπνησες ή μήπως έπρεπε να μείνεις στο χρονοχώρο του ονείρου. Δεν χρειάζεται δεύτερη σκέψη. Εκεί στο όνειρο ακόμα και για πάντα. Δύσκολα έρχονται τέτοια όνειρα να σου γλυκάνουν την ψυχή.

Όνειρο ήταν και έσβησε. Για την ώρα δεν με ενδιαφέρει η φροϋδική θεώρηση. Δεν θα σας βάλω στη δοκιμασία, να σας το διηγηθώ, για να είμαι ειλικρινής ούτε και εγώ μπορώ να αντέξω διηγήσεις ονείρων. Πέρα από την συγκεχυμένη εικόνα, που έστω με κάποιο τρόπο μπορεί να μεταφερθεί, τα έντονα συναισθήματα πώς να τα μεταφέρεις;
Απόψε ταξίδεψα σε άγνωστο χρόνο και τόπο, στην κόλαση ή στον παράδεισο, δύο προορισμοί για τους οποίους ακόμα δεν έχω αποφασίσει. 

Ήταν από εκείνα τα όνειρα, που νομίζεις ότι τα έχεις ξαναδεί, απ’ αυτά που θέλεις να ξαναδείς, και με κάποιο τρόπο μαγικό το υποσυνείδητο, σου κάνει το χατίρι και τα προβάλλει όταν η ψυχή τα έχει ανάγκη. Οι αισθήσεις έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, ακόμα και η όραση που ταλαιπωρείτε, από τον ολοένα αυξανόμενο βαθμό πρεσβυωπίας, κατάφερε να δει και στο σκοτάδι. Όλα δυνατά. Με την πραγματικότητα να σκάει από τη ζήλια.
«Μην τον ξυπνάτε θα λαχταρήσει όταν γυρίσει ξανά στη γη», λέει ένα τραγούδι. «Τώρα το που υπνοβατεί και πως περνάει ο καθένας που κλείνει τα μάτια του, είναι μεγάλη ιστορία. Άλλοι καλοπερνούν περιδιαβάζοντας ήσυχους ωκεανούς, ωραία νερά, καλοτάξιδα καράβια, φωτεινές αγκαλιές. Άλλοι μπαίνουν στα μνήματα της μνήμης τους, να φέρουν πίσω αγαπημένους, προσπαθούν να πετάξουν αλλά έχει βοριά, επιχειρούν να τρέξουν αλλά έχει εμπόδια».
Απόψε ταξίδεψα σε άγνωστο χρόνο και τόπο, στην κόλαση ή στον παράδεισο, δύο προορισμοί για τους οποίους ακόμα δεν έχω αποφασίσει.

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Να τελειώσουμε επιτέλους με το “Μακεδονικό”

Το έχουμε γράψει πολλές φορές και μάλιστα σε περιόδους που κινδυνεύαμε να χαρακτηριστούμε ανθέλληνες. Είκοσι έξι χρόνια ασχολούμαστε με το “Μακεδονικό”, για ένα όνομα μιας περιοχής, που κατά την εποχή του Φιλίππου ξεπερνούσε, τα σημερινά γεωγραφικά όρια της πατρίδας μας. Για ένα όνομα μιας περιοχής πριν την διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας και ενός ανεξάρτητου κράτους σήμερα, που σχεδόν όλες οι χώρες του πλανήτη, “Μακεδονία” το αποκαλούν .
Τη λύση για σύνθετη ονομασία που απορρίψαμε το 1992 επαναφέρουμε 26 χρόνια μετά, για να τελειώσουμε με αυτόν τον παραλογισμό.
Ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ για το Σκοπιανό, Μάθιου Νίμιτς, αναμένεται, μέσα στις επόμενες ημέρες, να θέσει επί τάπητος στους διαπραγματευτές των δύο χωρών, τρεις εναλλακτικές προτάσεις για τη νέα ονομασία των Σκοπίων. «Βόρεια Μακεδονία», «Άνω Μακεδονία» και «Nova Macedonia». Να διαλέξουμε μία να τελειώνουμε, να τελειώνουμε, για το συμφέρον μας. Με τις όμορες χώρες επιβάλλεται να έχουμε σχέσεις φιλίας και συνεργασίας. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι μετά τους Βαλκανικούς πολέμους η γεωγραφική περιοχή Μακεδονία” χωρίστηκε σε τρία, ανάμεσα σε Ελλάδα, Σερβία και Βουλγαρία. Εξακολουθούσε να έχει ανάμικτο πληθυσμό. Στην ελληνική Μακεδονία οι Έλληνες επεκράτησαν ύστερα από την ανταλλαγή των πληθυσμών. Σήμερα οι περισσότεροι κάτοικοι της δικής μας Μακεδονίας έχουν ρίζες ποντιακές ή μικρασιατικές.

Ποιος δικαιούται να αποκαλείται Μακεδόνας;” αναρωτιέται σε παλαιότερο άρθρο του ο Νίκος Δήμου. “Μα οποιοσδήποτε κάτοικος της περιοχής αυτής – όπως ο κάτοικος της Κρήτης ονομάζεται Κρητικός.
Όμως το τοπικό όνομα δεν αποτελεί εθνοτική ταυτότητα. Ο Κρητικός είναι Έλληνας στην ιθαγένεια και την υπηκοότητα. Το ίδιο και ο κάτοικος της Βουλγαρικής Μακεδονίας – Βούλγαρος.
Μόνον οι Μακεδόνες της τέως Σερβικής Μακεδονίας δεν ανήκαν κάπου αλλού. Οπότε μετέτρεψαν τον γεωγραφικό τους προσδιορισμό σε εθνοτικό. Αυτό δεν φάνηκε να μας πειράζει. Για πολλές δεκαετίες είχαμε κοινά σύνορα και ζούσαμε ειρηνικά με την «Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Μακεδονίας».
Μόνον όταν έγινε ανεξάρτητο κράτος θυμηθήκαμε τον Μεγαλέξανδρο και επαναστατήσαμε επειδή «το όνομα είναι η ψυχή μας».
Ποιο όνομα; Αν μας αμφισβητούσαν το όνομα «Έλληνες», με το δίκιο μας να ξεσηκωθούμε. Αλλά στον προσδιορισμό Μακεδόνες έχουν δικαίωμα όλοι οι κάτοικοι της γεωγραφικής περιοχής που ονομάζεται Μακεδονία.
Απλώς, επειδή πρέπει να ξεχωρίζουν οι μεν από τους δε, σωστό είναι να υπάρχει ένας πρόσθετος προσδιορισμός. («Νέα», «Άνω», «Βόρεια», κλπ.).
Τώρα αυτός ο πρόσθετος προσδιορισμός, μπαίνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ας αφήσουμε τα Σκόπια να διαλέξουν έναν, αφού για δικό τους όνομα πρόκειται και ας τους ευχηθούμε με το καλό το νέο όνομα, για να τελειώσουμε επιτέλους.





Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Το σήμερα το ξοδέψαμε χθες

«Και αυτή η κοινωνία δεν αντιδράει…». Η κοινωνία είναι οι άλλοι, όλος ο κόσμος εκτός από εμάς. Εντελώς ασυνείδητα, κάνουμε ένα βήμα πίσω, εξαιρώντας τον εαυτό μας από το σύνολο. Το αποτέλεσμα, ένα σύνολο χωρίς μονάδες, μια κοινωνία χωρίς ανθρώπους. Ένα μηδέν. Πως ν’ αντιδράσει.
Η κρυμμένη αξία των πραγμάτων δεν αποκαλύπτεται από το Άγιο Πνεύμα. Αν δεν βάλουμε τον εαυτό μας στην περιπέτεια να δούμε κάτω και πίσω από αυτά που συμβαίνουν απλώς θα μετράμε ήττες.
Σε δεύτερη σκέψη, οι περισσότεροι δείχνουν διάθεση για συμμετοχή και τότε έρχεται η άλλη φράση για να αποκαταστήσει τα πράγματα. «εγώ μόνος μου τι να κάνω …» Και τι να κάνει πράγματι ο καθένας, μόνος του, όταν τη στιγμή που νοιώθει την ανάγκη να αντιδράσει, έχει ξεχάσει ότι είναι μέλος αυτής της κοινωνίας; Τι κάνουν όλοι μαζί μόνοι τους; Τίποτα δε κάνουν και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν, άλλα και τίποτα διαφορετικό δεν μπορούν να σκεφτούν, αν δεν βρεθεί μια παρέα να τους τραβήξει απ’ το χέρι.
Φυσικά και δεν φταίει η κοινωνία, που δεν αντιδρά, αλλά και ούτε ο και καθένας χωριστά που ’χει, μείνει με την απορία.
Οι πρωτοπορίες είναι εκείνες που την πρόδωσαν. Αυτό το άθλιο πολιτικό προσωπικό που εμπορεύτηκε ελπίδες καλλιέργησε τη συναλλαγή, έσπειρε τη διαφθορά, πώς να εμπνεύσει πίστη και κουράγιο στον δοκιμαζόμενο λαό.
Η ιστορία όμως του καθενός, που πολλές φορές σ’ αυτή τη διαδρομή την έχει κλείσει σε χαρτόκουτα, για άλλη μια φορά θα εγγυηθεί τη συνέχεια.

Αυτά που γράφαμε πέρυσι, είναι ηπιότερα των φετινών και είναι βέβαιο, ότι αυτά που θα γράψουμε του χρόνου, θα είναι σκληρότερο των περασμένων.
Έχουμε γίνει θεατές, μιας βασανιστικής μείωσης όλων των κεκτημένων, είναι σαν να μας πέφτουν τα μαλλιά λίγα λίγα το χρόνο και όταν πλέον γίνουμε γλόμποι, δεν μας κάνει καμία αίσθηση. Έχω την αίσθηση ότι απλώς σχολιάζουμε, και περιμένουμε παθητικά το τέλος, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση δεν το γνωρίζουμε και ίσως και αυτός είναι ένας λόγος, του άνευ προηγουμένου, εφησυχασμού.
Αντίστροφη με την πορεία η στάση μας. Όσο η κατάσταση χειροτερεύει, τόσο η παθητικότητα γίνεται κυρίαρχο στοιχείο της κοινωνίας.
Έχω την αίσθηση ότι η εκπαίδευση των ανθρώπων, να δέχονται ασυζητητί καθημερινές εκπτώσεις στη ζωής τους, στηρίζεται στην επανάληψη. Μια κακή τηλεόραση, που κάθε χρόνο γίνεται και χειρότερη, άμεσα συνδεδεμένη με την εκάστοτε εξουσία (οικονομική και πολιτική), αποτελεί το βασικό μοχλό σ’ αυτήν την προσπάθεια υποταγής.
Λέξεις κλισέ, επαναλαμβάνονται μέχρι να κουράσουν, να χάσουν το νόημα τους, να εξατμιστούν, να προκαλέσουν στους δέκτες ανόσια. Κάπως έτσι σταδιακά οπισθοχωρήσαμε, χωρίς να βρίσκουμε λόγια να εκφράσουμε το σήμερα, αφού τα ξοδέψαμε στο χθες.

Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά, για να δούμε το βαθμό προόδου, της προσαρμογής στα νέα δεδομένα. Τα πέντε τελευταία χρόνια αν δείτε τους δείχτες ανοχής και οπισθοχώρησης, θα αντιληφτείτε το μέγεθος της δόσης των ψυχιατρικών σκευασμάτων που μας πότισαν. Με καθημερινές επαναλήψεις το μάθαμε το μάθημα μας, γίναμε πρώτοι μαθητές.

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

“ Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν”

Αφιερωμένο στους νέους μονομάχους που έχουν αυτές τις μέρες την τιμητική τους. Από τα χρόνια της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, παρακολουθούμε τις επικές μάχες των δυο αρχηγών των κομμάτων εξουσίας, των δυο εκπροσώπων του δικομματισμού. Καραμανλής – Παπανδρέου, Παπανδρέου - Μητσοτάκης, Κωστάκης Καραμανλής - Γιωργάκης Παπανδρέου και άλλοι ενδιάμεσα, σε περιόδους που οι γόνοι ήταν πολιτικά ανήλικοι. Προς στιγμή πιστέψαμε ότι αυτό το δίδυμο της καταστροφής θα μπορούσε να σπάσει με την πρώτη φορά αριστερά. Γελαστήκαμε... Τσίπρας - Μητσοτάκης υιός, η συνέχεια μόνο τη σειρά μπορεί να αλλάξει.

Τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει, άντε ξανά τα ίδια, τα ίδια απ’ την αρχή” Είναι ο εύκολος δρόμος. Δυο μοίρες αριστερά εσύ, δέκα μοίρες προς τα δεξιά εγώ, και νάτος “πάλι πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει.” Για το δικομματισμό ο λόγος που είχαμε την ψευδαίσθηση ότι ήρθε το τέλος του. Η κεντροδεξιά από τη μια η κεντροαριστερά από την άλλη και: Ολαρί α, ο λα ρά, δάγκωσε με πιο βαθιά. Αχ, ο Όλιβερ Τουίστ χαμογελάει και ο Χίτλερ του χαϊδεύει τα μαλλιά διαμαντένιο δαχτυλίδι του φοράει και πετούν αγκαλιασμένοι μακριά Ολαρία ολαρά, γύρω γύρω τα παιδιά ο μαρκήσιος Ντε Σαντ μ’ ένα χίπη, ο φονιάς με το θύμα αγκαλιά ο γραμματέας μαζί με τον αλήτη κι η παρθένα με τον σατανά.
Όλοι μαζί στο κέντρο να αλλάζουνε ανώδυνες μπαλιές καθυστερώντας το χρόνο και τις εξελίξεις. Έτσι για άλλη μια φορά, εμείς οι αιρετικοί θα βρεθούμε εκτός, ασκεπείς κουρασμένοι και θλιμμένοι από τις επαναλήψεις. Πενήντα χρόνια, πολεμούσαμε τον δικομματισμό. Πενήντα χρόνια αυτές τις εναλλαγές στην εξουσία που οδήγησαν τη χώρα μας στην καταστροφή και εκεί που πιστέψαμε ότι ξεμπερδέψαμε με αυτό το τέρας,. Νάτο και πάλι να αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του.
Μακάρι να διαψευστούμε, για την ώρα: “Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο, ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα...”







Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Στην εποχή της αταξίας

Αυτές τις πρώτες μέρες του χρόνου, νοιώθω μια ανυπέρβλητη επιθυμία να γυρίσω σε 'κείνη την εποχή της αταξίας, τότε που η νιότη ξεπερνούσε τους κανόνες, αγνοούσε τα “πρέπει” και τα “μη”, οι λέξεις είχαν την απόλυτη αντιστοιχία με τη ζωή και μοναδικό σύννεφο στον ουρανό ήταν ο ήλιος.
Σήμερα με ένα θαμπό ουρανό να με σκεπάζει και λέξεις που δεν έχουν καμία αντιστοιχία με την ζωή. Αισθάνομαι ότι μας περισσεύουν τα λόγια και μας λιγοστεύει η ζωή.

Με τόσο σκάρτα υλικά, τι να σου κάνει και ο σεφ. Το τελικό αποτελέσματα, μια άνοστη σούπα. Την ίδια δυσκολία με την ποιότητα των πρώτων υλών, έχει και αυτός που γράφει. Είναι η μιζέρια της επαρχίας, που σου χαμηλώνει τον πήχη και σου κλείνει τον ορίζοντα. Είναι η θάλασσα που σε περικυκλώνει, σου κόβει τη στεριά στα δύο, σου παίρνει μέρος του αέρα και η αναπνοή μένει ημιτελής. Επικίνδυνα πράγματα. Σε “δήθεν” καταστάσεις οι λέξεις αδυνατούν. Ξέρετε δεν θα ήθελα να είμαι ένας ακόμα παραπονούμενος, που γράφει θυμωμένα κείμενα.
Είναι πολλά εκείνα που δεν χωράνε στα σχήματά μου. Το  μικροκλίμα, υπήρξε καθοριστικός παράγοντας γι’ αυτήν την κατάσταση που βιώνουμε εδώ στη μικρή μας πόλη. Έξω έχει λιακάδα αλλά πώς να τη δεις με κλειστά παράθυρα; Γίνανε ένα με την υγρασία, ο ορίζοντας, το ταβάνι του γραφείου τους, άλλαξε χρώμα το δέρμα τους και τι χρώμα να το πεις, αυτό της μούχλας ίσως, ανακατεμένο με σκοτάδι... Για αυτό αποφεύγω και φεύγω...
Η αναμονή σκοτώνει και δεν ξέρω τελικά αν αξίζει το κόπο. «Πόσο να περιμένει πια κανείς; Πόσες ζωές του έχουν τάξει άγνωστοι θεοί για να θυσιάσει αυτή την σίγουρη τη μία.»
Θέλω να γυρίσω πίσω να γυρίσω σε κείνη την εποχή της αταξίας, να ξαναβρώ εκείνες τις παρθένες λέξεις και να ξαναδώ στον ουρανό εκείνο το μοναδικό σύννεφο, που θα είναι ο ήλιος.
Με τέτοια “θέλω” θα μπορέσουμε να ζήσουμε όχι μόνο για μια αγάπη, αλλά για έναν κόσμο.









Αν δε μπορεί η Κέρκυρα να διαχειριστεί τα απορρίμματά της .. δε μπορεί τίποτα...

Για πρώτη φορά στην ιστορία της Κέρκυρας, από την παλαιολιθική εποχή,    που έχουν βρεθεί τεκμήρια ανθρώπινης παρουσίας, οι κάτοικοι αυτ...